Montessori - kim była, czego dokonała???

 Maria Montessori urodziła się 31 sierpnia 1870 we Włoszech, a zmarła 6 maja 1952 w Holandii. Była jedną z pierwszych kobiet - lekarzy we Włoszech, studiowała w latach 1892-1896. Była pierwszą kobietą we Włoszech, która ukończyła studia medyczne i otrzymała dyplom lekarza medycyny. Po uzyskaniu doktoratu z psychiatrii oddała się pracy pedagogicznej. W roku 1897 podjęła pracę w Klinice Psychiatrycznej Uniwersytetu Rzymskiego, podczas której zwróciła szczególną uwagę na dzieci upośledzone umysłowo.
      Stworzyła system wychowania dzieci w wieku przedszkolnym, nazwany później metodą Montessori. Metoda ta kładła nacisk na swobodny rozwój dzieci. Montessori uważała, że głównym zadaniem pedagogiki jest wspieranie spontaniczności i twórczości dzieci, umożliwianie im wszechstronnego rozwoju fizycznego, duchowego, kulturowego i społecznego.
      Za wybitne osiągnięcia pedagogiczne i przesłania humanistyczne, zawarte w ideach swojej metody wychowawczej Maria Montessori była wyróżniana tytułami Doktora Honoris Causa. Na Uniwersytecie w Sorbonie otrzymała Krzyż Legii Honorowej. Była wielokrotnie nominowana do Pokojowej Nagrody Nobla. 

System Montessori zwany też metodą Montessori określa wychowanie jako "pomoc osobie ludzkiej w osiąganiu przez nią niezależności, pomoc dawaną dziecku od urodzenia w jego rozwoju psychicznym i duchowym.” Najważniejsze w wychowaniu i nauczaniu dziecka, są jego zainteresowania, wokół których kręci się cały system oddziaływań wychowawczych. Dzieci poznają rzeczywistość i samych siebie poprzez naturalne zainteresowanie rzeczami i zjawiskami. Występujące w otoczeniu dziecka odpowiednie warunki będą sprzyjały naturalnemu rozwojowi.

Proces ten dokonuje się dzięki typowym dla okresu dzieciństwa właściwościom, takim jak : absorbująca psychika, okresy szczególnej wrażliwości, polaryzacja uwagi.

 Intelektualne predyspozycje dziecka tworzą się dzięki „absorbującej psychice”, która pozwala na rejestrowanie w podświadomości wszystkich informacji docierających z otoczenia.

Okresy, kiedy dziecko uczy się łatwiej i szybciej opanowuje określone czynności to okresy    „szczególnej wrażliwości”. Są to okresy przejściowe. Należy wychwycić ten optymalny czas w życiu dziecka, wtedy uczenie się i wychowanie w określonej dziedzinie przynosi najlepsze efekty.

Zjawisko wnikliwego długotrwałego zainteresowania jednym przedmiotem lub jedną czynnością to „polaryzacja uwagi.” Dzięki niej dziecko pracuje poważnie i w sposób zdyscyplinowany, przeżywa radość i czerpie satysfakcję z własnych działań.

W metodzie Montessori zapewnione powinno być przygotowane otoczenie, w którym dzieci mogą swobodnie pracować z wybranymi przez siebie materiałami. Dzieci mają wrodzoną chęć do uczenia się, a przy tym nauka ich nie męczy, ale raczej zachwyca i czyni szczęśliwymi. Wykonywanie celowych prac przez dziecko pod przewodnictwem dorosłego prowadzi do rozwoju jego koncentracji i samodyscypliny. Dziecko może pracować w zgodzie z własnymi możliwościami, we własnym tempie i w spokoju.  Dzieci od urodzenia nastawione są na własny rozwój, na osiągnięcie niezależności i przejście od dzieciństwa do dorosłości.  Metoda Montessori pomaga dzieciom w tym zadaniu. Jej podstawą jest szanowanie naturalnej indywidualności każdego dziecka, jeśli chodzi  o jego rozwój fizyczny, umysłowy, duchowy i emocjonalny i kierowaniu go do całościowego wzrostu.